گاهی چه ساده می توان دیگران را شاد کرد. کمی افسوس می خورم ... حس می کنم خیلی دیر شده است...

می گویند برای شادی هیچگاه دیر نیست.... ولی باور کن که می تواند دیر باشد..

می توان به سادگی به دیگران انرژی، لبخند و امید را هدیه کرد... و گاهی گویا امید تنها چیزی است که می تواند به زندگی رنگی دیگر ببخشد.

گاهی آمدن یک قاصدک و امید به یک خبر می تواند همه چیز را تغییر دهد.... 

باشد من هم چشم می دوزم و به امید آمدن خبر خوشی می مانم که قاصدک پیشاپیش آمدنش را مژده داده است..

دوباره می گویم...

لبخند خواهم زد به هر چه تلخی است...

و دنیا را در ذهن و چشمم خواهم آراست تا زیبا جلوه کند..

زیبا می بینم.. زیبا می نویسم، زیبا فکر خواهم کرد...

دنیا را زیبا خواهم کرد....

به خودم یک دل سیر گریه بدهکارم.

شاید منتظر اینکه یک روز دوباره صدایت در گوشی تلفن بپیچد و بپرسی "پس کی می آیی؟"

و من در جواب بگویم: سعی می کنم زود! خیلی زود!

گویا خیلی دیر شده است... دیگر با من حرف نمی زنی. شایدم قر کرده ای؟ می دانم که باید نازت را بکشم..

می کشم ...

هر چقدر هم که طول بکشد...

می گویند فاتحه بفرست...خیرات کن... من که نمی فهمم...

ظاهرا اخیرا هیچ چیزی نمی فهمم...

دیواری در ذهن ساخته ام به روی هر چه نام و نشانی از تو دارد ...

فراموشت می کنم پی دیدن هر آنچه نمی ارزد

دریغ که فراموشی تو یعنی بی هویتی برای من ...

خسته ام مادربزرگ! خیلی خسته!

همه می گویند که حالا حال تو خوب است ... می گویند که خدا با تو بسیار آشنا است...

و هیچ کس نمی داند که من حالم خوب نیست..که خدا هم با من آشنا نیست...

مادربزرگ!

تو که هر روز تمام وقتت به مرتب کردن و آب دادن به باغچه می گذشت... با آن باغ بزرگی که در آسمان داری ... وقتی پیدا می کنی سراغی از دخترک خود بگیری...

دلم تنگ است ...

و من ذره ذره آب می شوم .. برایم شده اند آینه دق!  برای من یادآور تو اند!

آب شان می دهم چون به خوبی می فهمم ریشه های آنها از بی آبی چه می کشند..

می فهمم فراموش شدن چه سخت است... 

مادربزرگ! هر چه می دانم را در کوچه پس کوچه های کودکی از تو یاد گرفته ام..

از درست کردن سبزه عید.. تا عاشقانه آجر به آجر زندگی را ساختن.

و اینک سعی می کنم از تو یاد بگیرم ... فراموش کردن را ...

به خدا که فراموشی قویترین شراب است و چه دردناک است هنگامی که اثرش می رود و تو را به یاد می آورم...

آدم ها موجودات خیلی کوچکی هستند، کمی بزرگتر از مورچه ...ولی کم و بیش به همان شکل..

سری بزرگ و دست و پاهایی عجیب.

ولی گروه که می شن، کارهای عجیبی می کنن که نه به عقل فیل می رسه و نه به هیکلش..

http://www.impactlab.net/2010/10/17/top-ten-greatest-feats-of-engineering/

و اون وقت به تو فکر می کنم .. باید شرمنده باشم نه ؟ اینکه تنها در غم هایم حضور داری نه در شادی هایم ...

سعی کردند فراموشت کنم .. سعی کردم فراموشت کنم ... تو را که نیمی از وجودم از توست ..

نمی خواهم بیشتر از این فکر کنم ... من همان ماهی قرمزم ...

چه می گفتم ... ؟

می گن حافظه ماهی قرمز فقط ۲ دقیقه است...

فقط گاهی هوس می کنم..

به دنبال خدا در وجود دیگران بگردیم ...